Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

«Θέλω να σε βλέπω ευτυχισμένο!»






Αλήθεια, ποιος γονιός δε θέλει να βλέπει το παιδί του να είναι καλά, να είναι πάντα χαρούμενο κι ευτυχισμένο! Και ποιος γονιός δε θέλει το παιδί του να έχει μια ζωή όμορφη, χωρίς εμπόδια, στεναχώριες, αποτυχίες, ματαιώσεις…

Κάθε γονιός κάνει τα πάντα ώστε να απομακρύνει ό,τι τείνει να στεναχωρήσει το παιδί του και, συνήθως, όποτε το βλέπει πληγωμένο, πονάει πιο πολύ και προσπαθεί ακόμα περισσότερο ώστε να επαναφέρει τη χαρά και την ευτυχία στα μάτια του!

Όμως αυτό είναι η μισή (αν όχι λιγότερο) δουλειά που έχει να κάνει ένας γονιός. Είναι μισή επειδή πολύ απλά η ζωή είναι γεμάτη αναποδιές και εμπόδια! Όσο κι αν προσπαθήσει δε θα καταφέρει ποτέ να «προστατεύσει» πλήρως το παιδί του.

Πολύ πιο σημαντικό από το να προσφέρει χαρά, είναι το να δείχνει τον δρόμο και να «διδάσκει» στο παιδί του πώς να αντιμετωπίζει τα προβλήματα, τα εμπόδια, τις αποτυχίες. Να το μάθει να χρησιμοποιεί τον αναπόφευκτο πόνο προς όφελός του και να μαθαίνει από αυτόν.

Έτσι, από το να παρεμβαίνουμε σε έναν τσακωμό ή μία διαφωνία ανάμεσα σε παιδιά, καλύτερο είναι να δείχνουμε τον τρόπο και να ενισχύουμε την έκφραση και την επικοινωνία τους. Αντί για εύκολες και ανώδυνες λύσεις, να ενισχύουμε την υπομονή και την επιμονή σε αυτά που θέλουν να πετύχουν.

Να είστε σίγουροι ότι θα είναι μεγάλο δώρο και παρακαταθήκη για τα παιδιά σας να πορεύονται με αξίες και να μάθουν τους τρόπους για να αντιμετωπίζουν την ίδια τη ζωή, παρά να τους παρέχεται μια ζωή ιδανική – χωρίς εμπόδια!

Η οικογένεια είναι το ασφαλές (αν όχι το ιδανικό!) περιβάλλον που μπορεί ένα παιδί να δοκιμάζει και να αυξάνει συνεχώς τις αντοχές του. Είναι η αγκαλιά που δέχεται τον πόνο και τα παράπονα του παιδιού και το ενισχύει να μην το βάζει κάτω!

Κι όταν μάθει να μην το βάζει κάτω, τότε θα μπορεί να είναι και ευτυχισμένο!  






Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Για το νέο έτος...










Είμαστε στην ανατολή μίας ακόμα χρονιάς. Κύκλοι κλείνουν και άλλοι ανοίγουν.

Γεμίζει ο τόπος ευχές. Ευχόμαστε όσα έχουμε ανάγκη ή όσα θεωρούμε σημαντικά για τη ζωή μας, παρόλο που μερικές φορές ακούγονται σαν κάτι μακρινό από τη ζωή μας ή ουτοπικό…

Από την άλλη, δεν παύει την κάθε αρχή νέου έτους να τη θεωρούμε ορόσημο.

Ορόσημο γιατί γίνεται μια αναδρομή και ένα κοίταγμα της χρονιάς που έφυγε. Κοιτάζουμε όσα έγιναν, όσα προηγήθηκαν, όσα προκαλέσαμε ή δεχτήκαμε. Τα όμορφα και τα δυσάρεστα. Τις στιγμές και τα γεγονότα που έφεραν γέλιο ή θλίψη και δάκρυα. Αυτά είναι η παρακαταθήκη μας (όχι εμείς οι ίδιοι) και ο πλούτος μας, μιας και η ζωή είναι γεμάτη από ευχάριστα και δυσάρεστα και καθένα από αυτά σμιλεύει αυτό που είμαστε.

Έχοντας όλα αυτά ως παρελθόν, γεννιέται η ανάγκη να φτιάξουμε το παρόν και το μέλλον. Οι ευχές για υγεία, αγάπη, ευτυχία, δημιουργικότητα κ.ο.κ. δίνουν μια εικόνα –όχι ιδιαίτερα σαφή– για το πού θέλουμε να καταλήξουμε. Εκεί είναι ο «τόπος» που θέλουμε να βρισκόμαστε! Εκεί που υπάρχει αγάπη και υγεία και όλα τα καλά.

Οι ευχές όμως υπολείπονται σε κάτι! Ορίζουν το τέλος, όχι τη διαδρομή. Και αυτό είναι κάτι που ξεχνάμε και υποτιμούμε. Κάθε ευχή δεν πραγματοποιείται μόνη της – μαγικά! Χρειάζεται δουλειά, προσπάθεια, λάθη, αποτυχίες… Κάθε ευχή αλλά και κάθε όνειρο θέλει πολλή δουλειά και πριν από αυτό πολλά μικρά βήματα που καθένα μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που οραματιζόμαστε και ευχόμαστε!

Για τη νέα χρονιά, εύχομαι ο καθένας να γράψει τις ευχές και τα όνειρά του και κάτω από αυτά να γράψει και να ζωγραφίσει την πορεία και κάθε βήμα, 
ώστε κλείνοντας το 2019 να δει πίσω και να καμαρώσει για αυτά που κατάφερε!   

Καλή χρονιά!